Niektóre zdjęcia są możliwe tylko w kilka dni w roku. Planer ujęć je znajduje - dokładne daty, gdy Słońce lub pełnia Księżyca przecina kierunek kompasu Twojego pierwszego planu, każda z godziną i wysokością, liczone na Twoim urządzeniu dla Twojej lokalizacji.
Wschód słońca za łukiem. Pełnia nad grzbietem. Te ujęcia to geometria, a geometrię można przeszukiwać.
Każde zdjęcie ze zgraniem to w gruncie rzeczy ten sam problem: pierwszy plan, który się nie rusza, i ciało na niebie, które nigdy nie przestaje się poruszać. Łuk leży pod stałym namiarem od miejsca, w którym stoisz. Słońce przecina ten namiar w niektóre dni, a w pozostałe go mija. Pełnia robi to jeszcze rzadziej. Pytanie nigdy nie brzmi czy zgranie nastąpi. Brzmi kiedy.
Planer ujęć odpowiada wprost na to pytanie. Podajesz ciało, kierunek i zakres dni, a on zwraca każdy dzień z tego okna, w którym Słońce lub Księżyc przecina wybrany azymut - każdy z dokładną godziną, wysokością w tym momencie i, dla Księżyca, jego oświetleniem. Jeśli przecięcie wypada o 6:42, gdy Słońce jest osiem stopni nad horyzontem, to jest Twoje ujęcie, a teraz ma datę.
Wysokość liczy się tak samo jak godzina. Ciało może przeciąć Twój namiar wysoko nad głową, długo po tym, jak minęło wszystko, na tle czego chciałeś je ująć. Planer podaje wysokość przy każdym przecięciu, byś odróżnił prawdziwe zgranie za łukiem od formalności czterdzieści stopni wyżej.
Trzy dane wejściowe, jedna lista dat. Planer jest celowo mały.
Stań tam, skąd będziesz fotografować, zanotuj kierunek pierwszego planu i ustaw wyszukiwanie:
Wszystko jest liczone na Twoim urządzeniu dla Twojej lokalizacji. Bez konta, bez serwera, bez sygnału - wyszukiwanie działa tak samo na początku szlaku, jak przy biurku.
Słońce nie wschodzi na wschodzie. Wschodzi gdzieś mniej więcej na wschodzie, a to „gdzieś” zmienia się każdego dnia.
Punkt wschodu Słońca wędruje wzdłuż horyzontu w ciągu roku - na północ ku przesileniu czerwcowemu, na południe ku grudniowemu, zataczając łuk, który jest tym szerszy, im dalej jesteś od równika. Namiar wewnątrz tego łuku jest przecinany o wschodzie tylko w kilku dniach w roku, zwykle w dwóch krótkich przejściach: raz, gdy punkt wschodu wędruje w jedną stronę, i raz, gdy wraca. Przegap przejście, a geometria zniknie na miesiące.
Tempo dryfu też się zmienia. Wokół równonocy punkt wschodu porusza się najszybciej, a zgranie może się utrzymać tylko dzień czy dwa, zanim Słońce wyraźnie przesunie się wzdłuż horyzontu. Blisko przesileń zwalnia niemal do zatrzymania i to samo zgranie może przetrwać tydzień lub dłużej. Planer to wszystko uwzględnia - po prostu sprawdza każdy dzień w Twoim oknie i mówi, które działają.
Księżyc jest szybszy i bardziej kapryśny. Jego punkt wschodu przebiega cały zakres w mniej niż miesiąc, a faza podąża za zupełnie osobnym cyklem. Pełnia przecinająca Twój dokładny namiar na niskiej, nadającej się do kadrowania wysokości to zbieg dwóch niezależnych rytmów, dlatego wyniki niosą wartość oświetlenia: dni, gdy oba się zgrywają, są na tyle rzadkie, że warto wokół nich planować.
Do tego służy Planer ujęć. Nie da się wybrać zgrania na rekonesansie i wrócić kiedyś później - wróć po trzech tygodniach, a Słońce wschodzi gdzie indziej. Planer zamienia ten dryf w harmonogram. Znajduje dzień, gdy niebo wraca do Twojego pierwszego planu, o godzinie, o której możesz przed nim stać.
Planer ujęć jest częścią Almanox Pro. Jeden zakup, 12,99 $, bez subskrypcji - a każde obliczenie zostaje na Twoim urządzeniu.